Φυσικό περιβάλον – Οικολογική Κίνηση Πάτρας

Κάτω τα χέρια από τα ελληνικά δάση

oikipa.admin — Tue, 06 Feb 2007 12:59:17 +0000

Στη συνάντηση μίλησαν οι κ.κ.:
Μιχάλης Δεκλερής Αντιπρόεδρος του ΣτΕ ε.τ., Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος
Γιάννης Παναγόπουλος Πρόεδρος ΓΣΕΕ
Μαρία Καραμανώφ Σύμβουλος Επικρατείας, Μέλος Δ.Σ. του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος
Κωνσταντίνος Κουσούλης Πάρεδρος ΣτΕ, Πρόεδρος Ενώσεως Δικαστικών Λειτουργών του Συμβουλίου της Επικρατείας
Κώστας Βολιώτης Μέλος Επταμελούς Γραμματείας ΠΑΝΔΟΙΚΟ (Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων)
Νικόλαος Μπόκαρης Δασολόγος, Πρόεδρος ΠΕΔΔΥ (Πανελλήνια Ένωση Δασολόγων Δημ. Υπαλλήλων)
Ιωσήφ Στεφάνου Καθηγητής Χωροταξίας – Πολεοδομίας στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο

Τη Συγκέντρωση συντόνισε ο δημοσιογράφος κ. Νίκος Ξυδάκης

Εκδόθηκε Ψήφισμα και την Τετάρτη 17 Ιανουαρίου και ώρα 10.30 το πρωί, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή καθώς την ίδια μέρα, στις 11.00 π.μ., συνεδρίασε η αρμόδια Επιτροπή της Βουλής σχετικά με την πρόταση τροποποίησης των άρθρ. 24 και 117 του Συντάγματος.

Θέλοντας να ενώσουμε τη φωνή μας κατά της τροποποίησης του συντάγματος με τη φωνή εκατοντάδων οργανώσεων αφιερώνουμε το 2σέλιδο «σαλονάκι» της ¨Εν αίθρια» δημοσιεύοντας μερικές από τις εισηγήσεις της συγκέντρωσης..

«Επτά σπουδαίοι λόγοι για να διασώσουμε τις δασικές μας εκτάσεις»
Μιχαήλ Δεκλερής Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος
Αντιπρόεδρος του ΣτΕ, ε.τ.

Φίλες και Φίλοι,
Η αποψινή συγκέντρωση είναι η τελευταία των εκδηλώσεων του αγώνος μας για την διάσωση των δασών μας. Εν τω μεταξύ, ο τόπος βοά: Η εμπορία της γης έχει ήδη ανεβάσει στα ύψη τις τιμές των ακινήτων. Μεγάλες ξένες εταιρείες έχουν κλείσει τις δουλειές τους και οι εργολάβοι τρίβουν τα χέρια τους για το μεγάλο τσιμέντωμα που περιμένει τη Γη της Ελλάδος. Στην τελευταία ομιλία μου, θα προσπαθήσω να κάνω έκκληση στην λογική των συμπατριωτών μας.

Υπάρχουν επτά σπουδαίοι λόγοι για να διασώσουμε τις δασικές μας εκτάσεις.
Λόγος 1.
Η αναθεώρηση του άρθρου. 24 για την νομιμοποίηση της καταστροφής και ιδιωτικοποιήσεως των δημοσίων δασικών εκτάσεων είναι πράγματι νόσφισις συντακτικής εξουσίας, στην οποία το πολιτικό σύστημα της Χώρας επιδίδεται ήδη από το έτους 1975 για να χρησιμοποιεί την ηυξημένη τυπική ισχύ του Συντάγματος προς νομιμοποίησιν σε αυτό διατάξεων αντικειμένων σε θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος ή σε δικαστικές αποφάσεις. Αυτό συμβαίνει τώρα που επιδιώκεται η ανατροπή της νομολογίας του ΣτΕ για τα δάση και ο ακρωτηριασμός των αρμοδιοτήτων του. Αλλ’ η αναθεωρητική διαδικασία είναι συντεταγμένη (περιορισμένη) εξουσία υποκείμενη πλήρως στον έλεγχο των δικαστηρίων. Οι «ψευδαναθεωρητικές» διατάξεις είναι εσαεί ανίσχυρες. Ευελπιστούμε ότι θα υπάρξουν δικαστές που θα το διακηρύξουν εις το μέλλον, εάν οι διατάξεις αυτές ψηφιστούν.
Λόγος 2.
Οι λεγόμενες δασικές εκτάσεις είναι αναντικατάστατο στοιχείο του λιτού ελληνικού τοπίου. Είναι το τυπικό μεσογειακό δάσος (μακκία βλάστηση) των νησιών, των ακρωτηρίων και των ημιορεινών περιοχών της νοτίου Ελλάδος. Το λιτό αυτό ελληνικό τοπίο είναι θεμελιώδης έννομη αξία που προστατεύεται όχι μόνον ως συστατικό του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά και ως στοιχείο της ταυτότητας της Χώρας. Αυτοί που θα βανδαλίσουν το Ελληνικό τοπίο, θα πλήξουν την ιδιαιτερότητα της Χώρας.
Λόγος 3.
Η επιστήμη της δασικής οικολογίας προειδοποιεί:
• Κατά περισσότερο από 60% έχει μειωθεί το κρίσιμο φυσικό κεφάλαιο, στον κόσμο και στην Ελλάδα.
• Έχει επιταχυνθεί η κλιματική αλλαγή, κατόπιν της οποίας η Ελλάς εμπίπτει στην Αφρικανική ζώνη και απειλείται με ερήμωση που έχει ήδη αρχίσει. Η καταστροφή 50.000.000 στρεμμάτων δασικών εκτάσεων (που είναι, κατά την διατύπωση του Κανονισμού Δασών της Ε.Ε., οι «συλλέκτες του άνθρακα» και η συγκράτηση των υδάτων και του εδάφους), θα επιταχύνει την αρξαμένη ερήμωση της χώρας μας.
Λόγος 4.
Η εθνική κοινοκτησία επί των δασικών εκτάσεων και η κοινοχρησία των ακτών είναι η σπουδαιότερη κοινωνική παροχή του κράτους στους Έλληνες, που πρέπει να έχουν πρόσβαση στις ομορφιές της χώρας τους. Είναι η αναφαίρετη ποιότητα της ζωής τους.
Λόγος 5.
Η αρχή της «διαφυλάξεως των δασικών οικοσυστημάτων» είναι σήμερα η πρώτη παράγωγος αρχή που πηγάζει από την θεμελιώδη Αρχή της Βιωσιμότητος τόσο στο Διεθνές Περιβαλλοντικό Δίκαιο όσο και στο Ευρωπαϊκό. Η αρχή αυτή καλύπτεται πλήρως από την αυστηρά νομολογία του ΣτΕ στην ερμηνεία του άρθ.24 και γι’ αυτό δεν επιτρέπεται να θιγεί με την δήθεν αναθεώρησή του. Είναι ο ανώτατος νόμος που δεν μπορεί να ανατραπεί με τίποτε.
Λόγος 6.
Η αρχή και το τεκμήριο της δημοσίας δασικής κτήσεως που χαρακτηρίζει το Ελληνικό Δίκαιο των Δασών συνάπτεται αμέσως με τις έννοιες της κυριαρχίας και της επικρατείας ως συστατικών αυτής ταύτης της εννοίας του ελληνικού κράτους. Είναι διά τούτο θεμελιώδης και δεν επιδέχεται καμμίαν αλλαγή και κανένα περιορισμό. Η δημόσια δασική κτήση δε θα βγει στο σφυρί!
Λόγος 7.
Η αρχή της δημοσίας δασικής κτήσεως είναι η καλυτέρα εγγύηση της βιωσιμότητος των ελληνικών δασών ή δασικών εκτάσεων, ότι δηλ. αυτά θα περιέλθουν ακέραια στις επόμενες γενεές. Και θα περιέλθουν. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να τους τα στερήσει.
Φίλες και φίλοι,
Από του βήματος αυτού θα απευθυνθώ στους συντάκτες των προτάσεων των οποίων οι προθέσεις είναι διαφανείς. Θα αντιπαρέλθω τους ευτελείς συλλογισμούς της πελατειακής λογικής. Και ας υποθέσουμε –έστω- ότι οι αναθεωρητές του Συντάγματος πιστεύουν ειλικρινώς πως η σφράγιση εκατομμυρίων στρεμμάτων της εξαίσιας ελληνικής γης για την β’ κατοικία των Ευρωπαίων συνταξιούχων και τα γήπεδα γκολφ των ευπόρων περιηγητών, ας υποθέσωμεν –λέγω- ότι όλα αυτά, ότι είναι έργα αναπτύξεως!
Αλλά την ιστορία του τόπου αυτού, μυθική και αληθινή, που είναι γραμμένη ανεξίτηλα στην λιτή αυτή ελληνική φύση, αυτήν, δεν θα την αναλογιστούν καθόλου;
Προχθές ακόμα, ένας ξένος ανθρωπολόγος είπε στο Μπενάκειο ότι η αρχιτεκτονική περισσότερο από την γλώσσα χαρακτηρίζει ένα λαό, και τους Νεοέλληνες τους χαρακτηρίζει η πολυκατοικία και όχι η Ακρόπολη! Εκεί, λοιπόν, φθάσαμε. Αυτόν τον αναιδή ισχυρισμό θέλουμε να δικαιώσουμε;
Εν τέλει, όμως, ας συνοψίσουμε ήρεμα τις αλήθειες μας.
• Αφήστε ήσυχα τα ελληνικά δάση. Αυτό πράγματι χρειάζονται.
• Σεβαστείτε το ελληνικό τοπίο. Το αξίζει.
• Μην εποφθαλμιάτε την δημόσια δασική κτήση. Ανήκει στο Γένος.
• Μην βάζετε τη χώρα σε οικολογική περιπέτεια
• Έτσι μπορείτε να είσθε βέβαιοι ότι οι απόγονοί μας θα σας ευλογούν αντί να σας καταρώνται.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ
(ΠΑΝΔΟΙΚΟ)

Σε λιγότερο από πέντε χρόνια, από την προηγούμενη τροποποίηση του Συντάγματος, βρισκόμαστε πάλι σε διαδικασία αλλαγής του. Είναι προφανές ότι οι σχεδιασμοί που γίνονται δεν περιλαμβάνουν την παραπέρα προστασία του περιβάλλοντος, αλλά την προσπάθεια υποβάθμισής του. Κυνικά ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Αλογοσκούφης, δήλωσε προ καιρού, ότι: «πρέπει να δοθεί χώρος στις επενδύσεις και να βρούμε τα όρια στα οποία μπορεί να κινηθεί η προστασία του περιβάλλοντος»! Αναμφισβήτητα επομένως ομολογείται και επιδιώκεται η ακύρωση της συνταγματικής προστασίας του περιβάλλοντος και ιδιαίτερα των δασών. Η προηγούμενη αντίστοιχη προσπάθεια αποτράπηκε, την τελευταία στιγμή, χάρη στις γενικευμένες αντιδράσεις και τον αγώνα των οικολογικών οργανώσεων και πολλών ευαισθητοποιημένων πολιτών. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τους Υπουργούς Γεωργίας της παρούσας Κυβέρνησης να προωθήσουν Αποφάσεις, ευθέως αντισυνταγματικές, για «αξιοποίηση» των δασών, οι οποίες γενικά δεν εφαρμόστηκαν, απλά και μόνο επειδή οι ίδιοι οι Δασάρχες αρνήθηκαν να τις εφαρμόσουν, ως αντισυνταγματικές. Βρισκόμαστε λοιπόν ξανά μπροστά σε μια απειλή για το περιβάλλον και ιδιαίτερα για τα δάση. Εκτός από τα δάση βέβαια, στόχος είναι και το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο επίσης στέκεται εμπόδιο στην προσπάθεια καταστροφής του περιβάλλοντος.
Τα συμφέροντα που «επηρεάζουν πολιτικές και πολιτικούς», έχουν μετατρέψει τις πόλεις μας σε αβίωτες και έχουν καταστρέψει πολλά από τα δάση που υπήρχαν κάποτε στην Αττική και σε άλλες περιοχές της χώρας. Οι πυρκαγιές που επίσης καταστρέφουν κάθε χρόνο δάση και δασικές εκτάσεις, σε πολλές περιπτώσεις, οφείλονται σε προσπάθειες οικοπεδοφάγων να οικειοποιηθούν κρατική γη. Όταν λοιπόν ο Πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής δηλώνει ότι με την επικείμενη συνταγματική αλλαγή ως βάση θα λαμβάνονται οι αεροφωτογραφίες για τα δάση του 1975 και όχι του 1945, όπως μέχρι τώρα, τι άλλο είναι αυτό, παρά επιβράβευση των καταπατητών και οικοπεδοφάγων;
Θέλουμε να επισημάνουμε ότι, εάν οι προς αναθεώρηση διατάξεις θα έχουν πλειοψηφία 180 Βουλευτών, τότε το περιεχόμενο της αναθεώρησης θα προσδιοριστεί από την επόμενη κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Θα ψηφιστεί δηλαδή να αναθεωρηθούν κάποιες διατάξεις εν αγνοία του περιεχομένου που θα έχουν αυτές οι διατάξεις και εκχωρείται εν λευκώ η εξουσία στην πλειοψηφία της επόμενης Βουλής να καθορίσει το περιεχόμενο!
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με τα οποία συναντηθήκαμε, δήλωσαν όλα ότι δε θα συναινέσουν, κατά κανένα τρόπο, στην τροποποίηση του άρθρου 24 και των συναφών άρθρων προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.
Βρισκόμαστε σε μία εποχή που η αξία των δασών είναι γνωστή σε όλους τους ανθρώπους. Είμαστε γνώστες των επιπτώσεων που έχει, σε παγκόσμιο επίπεδο, η κακοποίηση των δασών στον Αμαζόνιο και την Κεντρική Αφρική. Έχουμε ξαναζήσει τις προσπάθειες προηγούμενων κυβερνήσεων να στερήσουν από τον τόπο μας το πολυτιμότατο αυτό αγαθό. Έχουμε δώσει δείγματα γραφής ότι ξέρουμε να αντιστεκόμαστε για να υπερασπίσουμε το οξυγόνο της ζωής μας και την ανάσα των παιδιών μας.
Είναι νωπή ακόμα η έκθεση Στερν, που συντάχθηκε κατά παραγγελία της Βρετανικής Κυβέρνησης και σύμφωνα με την οποία «μπορεί να προκληθεί παγκόσμια οικονομική ύφεση «καταστροφικής έκτασης», που το κόστος της μπορεί να φτάσει τα 5,5 τρισ. ΕΥΡΩ»! Και εμείς τι κάνουμε; Απεργαζόμαστε την καταστροφή των δασών χρησιμοποιώντας διάφορες εξωραϊστικές εκφράσεις.
Σε όλη την Ελλάδα γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες εκτεταμένης παράνομης δόμησης, που οι εκάστοτε κυβερνήσεις νομιμοποιούν, δήθεν για τελευταία φορά. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται… Όσοι νομίζουν όμως ότι οι οικολογικές οργανώσεις θα μείνουν αδρανείς πλανώνται. Και αυτή τη φορά θα αντιδράσουν.
Είμαστε βέβαιοι ότι και τώρα, όπως και πάντα, τα νήματα κινούν τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις επιδιωκόμενες μεταβολές της Συνταγματικής τάξης. Συμφέροντα που βρίσκονται ακόμα και στις παρυφές της πολιτικής εξουσίας.
Δε δεχόμαστε σε καμία περίπτωση και με καμία διατύπωση αλλαγή των άρθρων 24, 117 και 100 του Συντάγματος.
Κάθε παράλληλη κίνηση και αντίσταση στην επιδιωκόμενη ανατροπή της Συνταγματικής προστασίας των δασών είναι σε θετική κατεύθυνση.
Κε Καραμανλή,
Ακούστε τη φωνή των 120 και πλέον οικολογικών οργανώσεων και των κοινωνικών φορέων. Για πρώτη φορά βρίσκονται στο ίδιο μετερίζι οι οικολογικές οργανώσεις, η ΚΕΔΚΕ, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, το ΤΕΕ, η ΠΕΔΔΥ, η ΠΑΣΕΓΕΣ, η ΟΤΟΕ, η ΟΛΜΕ, και τόσοι άλλοι έγκριτοι φορείς με αγωνιστικές περγαμηνές.
Κε Καραμανλή,
Αφήστε ήσυχο το άρθρο 24, το άρθρο 117 και το άρθρο 100. Δεν έχουμε ανάγκη ούτε εμείς, ούτε τα δάση από «προστάτες».
Κύριοι καταπατητές, οικοπεδοφάγοι και συνοδοιπόροι πολιτικοί: Να είστε βέβαιοι ότι δε θα μείνετε ανενόχλητοι στα καταστροφικά σας σχέδια. Σχέδια που αποβλέπουν σε εξυπηρέτηση άνομων συμφερόντων.
Δηλώνουμε εκφράζοντας, πιστεύουμε, το σύνολο του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα, ότι και αυτή τη φορά «οι Μήδοι δε θα διαβούν».
Κώστας Βολιώτης
Μέλος Επταμελούς Γραμματείας ΠΑΝΔΟΙΚΟ

Ψήφισμα της λαϊκής συγκέντρωσης που έγινε στο Αμφιθέατρο της ΓΣΕΕ την 15η Ιανουαρίου 2007 και ώρα 7μ.μ. με πρωτοβουλία των οργανώσεων:
ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΟΣ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ (ΠΑΝΔΟΙΚΟ)
ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΚΕΔΚΕ, ΤΕΕ, ΠΑΣΕΓΕΣ, ΠΕΔΔΥ, ΟΤΟΕ,
ΟΛΜΕ, ΙΝΚΑ/Γεν. Ομοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδος, Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά, Ένωση Ιδιοκτητών Ημερησίων Επαρχιακών Εφημερίδων και άλλων που συμπαρατάσσονται με συλλογικές και ατομικές δηλώσεις

Οι Οικολογικές και Κοινωνικές Οργανώσεις που πήραν μέρος στη Μεγάλη Συγκέντρωση στο Αμφιθέατρο της ΓΣΕΕ την 15η Ιανουαρίου 2007, αφού άκουσαν τις εισηγήσεις των αρμοδίων επιστημόνων για τις κυβερνητικές προτάσεις προς αναθεώρηση των άρθρων 24, 117 και 100 του Συντάγματος,
Διαπιστώνουν
Ότι οι προτάσεις αυτές θέτουν σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο την δημόσια και ιδιωτική δασική κτήση από τον σχεδιαζόμενο αποχαρακτηρισμό και την συνακόλουθη προσβολή, ιδιωτικοποίηση και καταστροφή πολλών εκατομμυρίων στρεμμάτων της Ελληνικής δημοσίας δασικής κτήσεως. Όλα αυτά θα διαταράξουν σοβαρά την οικολογική ισορροπία στην Χώρα μας και θα την εκθέσουν στον κίνδυνο της ερημοποίησης που έχει ήδη αρχίσει.
Διακηρύσσουν
1. ότι κανένα ιδιωτικό, οικονομικό ή πολιτικό συμφέρον δεν είναι σήμερα ανώτερο από το εθνικό συμφέρον της διαφυλάξεως των δασών και δασικών εκτάσεων,
2. ότι το εθνικό αυτό συμφέρον προστατεύεται ήδη ικανοποιητικά από το Διεθνές Δίκαιο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, τα άρθρα 24, 100 και 117 του Συντάγματος και την παγία νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας,
3. ότι η Κυβέρνηση και η Βουλή οφείλουν να απόσχουν εντελώς από κάθε απόπειρα και για οποιοδήποτε λόγο αναθεωρήσεως των άρθρων 24, 100 και 117,
4. ότι η αληθινή προστασία των δασών και δασικών εκτάσεων δεν είναι η μείωση και ο αποχαρακτηρισμός τους, αλλά ο σεβασμός και η πιστή εφαρμογή της νομολογίας του ΣτΕ, ιδίως δε η κατάρτιση Δασολογίου, την οποίαν έχει το Δικαστήριο τούτο διατάξει από του έτους 1996.
5. ότι η Κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα οφείλουν να σεβαστούν την ιστορία, το κύρος και την μεγάλη συνεισφορά του ΣτΕ στην εμπέδωση της εννόμου τάξεως της Χώρας μας και να παύσουν να σχεδιάζουν την αφαίρεση του τελικού ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων από το Δικαστήριο αυτό.
Διαδηλώνουν
1. Την απόφασή τους να αγωνισθούν με κάθε νόμιμο μέσο για να ματαιώσουν την επιβουλή κατά των άρθ. 24, 100 και 117 του Συντάγματος και της Εθνικής Δημοσίας και Ιδιωτικής Δασικής Κτήσεως,
2. Την βούλησή τους να διασώσουν το Ελληνικό Τοπίο, την Μακκία Βλάστηση και την τεράστια βιοποικιλότητα των δασικών εκτάσεων, την δημόσια δασική κτήση και την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών σε αυτήν.
Καλούν
1. Την Κυβέρνηση να αποσύρει τις προτάσεις αναθεώρησης του άρθρων 24, 100 και 117 του Συντάγματος,
2. Την Επιτροπή Αναθεωρήσεως και την Βουλή να απορρίψουν τις προτάσεις αυτές, εάν δεν αποσυρθούν.

Κάτω τα χέρια από τα ελληνικά δάση

oikipa.admin — Tue, 06 Feb 2007 12:59:17 +0000

Τη Συγκέντρωση συντόνισε ο δημοσιογράφος κ. Νίκος Ξυδάκης

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ
(ΠΑΝΔΟΙΚΟ)

ΟΡΝΙΑ

oikipa.admin — Mon, 13 Mar 2006 16:00:02 +0000

v Ο βράχος του Ασκητηρίου του Οσίου Λεοντίου πάνω από την Μονή Ταξιαρχών στον Σελινούντα κοντά στο Αίγιο

v Oι γκρεμοί που δεσπόζουν πάνω από τα χωριά Μπουφούσκια και Σέλισα στον Κερυνίτη

v η θέση Καλαμάκι, στον Βουραϊκό, κοντά στο Διακοπτό.

Είναι αξιοσημείωτο ότι όλες οι θέσεις φωλιάσματος ήσαν στα κατώτατα σημεία των τριών φαραγγιών, πολύ κοντά στην εθνική οδό. Και τα τρία σημεία βρίσκονταν κοντά το ένα στο άλλο και είναι προφανές ότι ο ίδιος πληθυσμός πουλιών χρησιμοποιούσε μερικές από τις τρεις θέσεις φωλιάσματος κάθε χρονιά.

Ο χώρος στον οποίο αναζητούσαν τροφή τα πουλιά αυτά κάλυπτε ολόκληρο τον όγκο του Παναχαϊκού και του Χελμού και έφτανε μέχρι τον Ερύμανθο και τη Ζήρεια Κορινθίας. Το καλοκαίρι τα περισσότερα Όρνια εγκατέλειπαν ης θέσεις των αποικιών και φαίνεται πως τραβιόντουσαν σε πιο ορεινές περιοχές. Τα περισσότερα πουλιά φαίνονταν πάλι στο χώρο των αποικιών τον Οκτώβριο. Η αποικία στον Κερυνίτη εγκαταλείφθηκε γύρω στο 1985. Στο Βουραϊκό η παρακολούθηση ήταν ελλιπής, αλλά φαίνεται πως σποραδικά εξακολουθούσαν να φωλιάζουν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Η πιο διάσημη αποικία ήταν αυτή του Σελινούντα όπου τα πουλιά φαίνονταν εύκολα από τη Μονή Ταξιαρχών και τους χιλιάδες προσκυνητές της. Η ΕΟΕ είχε πραγματοποιήσει αρκετές εκδρομές για τα μέλη της εκεί αφού ήταν το κοντινότερο και πιο σίγουρο μέρος στην Αθήνα για να απολαύσει κανείς αυτά τα μεγαλοπρεπή πουλιά.

Από τα μέσα της δεκαετίας 1980 έως τα τέλη της επόμενης ο πληθυσμός των Όρνεων όμως αποδεκατίστηκε σε δύο κύματα. Το 1985 ο πληθυσμός υπολογιζόταν σε περίπου 35 – 50 άτομα με τουλάχιστον επτά ζευγάρια στο Σελινούντα και μερικά στον Βουραϊκό. Εκείνο όμως που ακολούθησε ήταν τρομακτικό. Μέσα σε πέντε χρόνια ο πληθυσμός αποδεκατίστηκε και το 1990 δεν υπήρχε ούτε ένα ζευγάρι στον Σελινούντα και ο συνολικός αριθμός δεν ξεπερνούσε τα 10 πουλιά. Οι αιτίες είναι άγνωστες. Βρέθηκαν όμως τέσσερα πουλιά πυροβολημένα και υπάρχουν αξιόπιστες αναφορές για τουλάχιστον άλλα 11. Κάποιο ρόλο ίσως έπαιξε και η αυξημένη ανθρώπινη ενόχληση, οι δρόμοι που ανοίχτηκαν κοντά στις αποικίες και ίσως η εσκεμμένη δηλητηρίαση. Μέσα στη δεκαετία 1990 υπήρξαν ελπίδες ότι ο πληθυσμός θα μπορούσε να ανακάμψει. Ένα ζευγάρι εμφανίστηκε ξανά στον Σελινούντα. Το 1997 και τον Ιανουάριο του 1998 υπήρχαν τουλάχιστον εννέα πουλιά και δύο ζευγάρια. Τότε ήρθε η δεύτερη καταστροφή.

Μέσα σε λίγους μήνες έμεινε μόνο ένα ζευγάρι Ορνεων στον Σελινούντα και τρία ακόμη πουλιά ηου γύριζαν μέχρι και τον Βουραϊκό. Την επόμενη χρονιά, το 1999, έμεινε μόνο το ζευγάρι του Σελινουντα και αυτό απέτυχε να φωλιάσει. Τα δύο αυτά πουλιά, μεγάλα σε ηλικία και έμπειρα, γύριζαν για ένα χρόνο και μετά χάθηκαν. Το ίδιο συνέβη και με τον τελευταίο απόγονο τους, το τελευταίο νεαρό Όρνιο που παρατηρήθηκε στο Βουραϊκό την άνοιξη του 2ΟΟΟ.

Δεν γνωρίζουμε τι συνέβη και επήλθε αυτή η τόσο απότομη εξαφάνιση ουσιαστικά μέσα σε ένα χρόνο. Τα Όρνια πάντως δεν φωλιάζουν πλέον στην Πελοπόννησο. Παρατηρούνται μόνο κάποια περαστικά άτομα ιδίως νεαρά που κατεβαίνουν το φθινόπωρο προερχόμενα από αποικίες βορειότερα. Το τέλος αυτής της θλιβερής ιστορίας μας επιβάλει την ανάγκη να μην χαθούν άλλες αποικίες Όρνεων από τις λίγες που απέμειναν στην ηπειρωτική

ΔΑΣΗ

oikipa.admin — Mon, 13 Mar 2006 15:58:27 +0000

Οι υπέρμαχοι των δασών υπερασπίζονται την φυσική κληρονομιά τους και πιστεύουν ότι τα δάση είναι η πηγή της ζωής και της ομορφιάς που πρέπει να επιζήσει.

Με πολλές διακυμάνσεις, ο πόλεμος αυτός συνεχίζεται μέχρι σήμερα και δεν υπάρχει ακόμα καμία ένδειξη ότι πρόκειται να τελειώσει στο εγγύς μέλλον. Εν τω μεταξύ, όμως, υπάρχουν απώλειες που είναι βεβαίως η καταστροφή σημαντικού μέρους των δασών μας, αλλά και νίκες, όπως είναι η διαμόρφωση νομικού συστήματος προστασίας, αλλά και της οικολογικής συνειδήσεως των Ελλήνων. Η οπτική το αφηγητού είναι από την πλευρά των υπερασπιστών.

Πότε και πως άρχισε ο πόλεμος; Η δεκαετία της αγρίας αναπτύξεως (1960) μπορεί να θεωρηθεί ως έναρξη του πολέμου με την επιδρομή των οικοδομικών συνεταιρισμών της εποχής εκείνης κατά των δασών, τα οποία οικοπεδοποιούνταν χωρίς κανένα ενδοιασμό και κανένα μέτρο προστασίας. Η μεγάλη διείσδυση των οικοδομικών συνεταιρισμών στα δάση επετεύχθη με την καταστρατήγηση των διατάξεων που επιτρέπουν την κατάτμηση των δασών. Για την εκτίμηση του μεγέθους της πρώτης αυτής επιδρομής, αρκεί να σημειωθεί ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν εκατοντάδες συνεταιρισμών που επιμένουν στην εκτέλεση των σχεδίων των.

Άμυνα των υπερασπιστών του δάσους ήταν ανέκαθεν οι διατάξεις του Δασικού Κώδικος και η αφοσίωση στο καθήκον των περισσοτέρων δασικών υπαλλήλων. Αυτά, όμως, δεν ήσαν αρκετά για να αναχαιτίσουν το κύμα της αυθαιρέτου δομήσεως, που κατέκλυσε την Ελλάδα στις επόμενες δεκαετίες. Χρειάζονταν άλλα μέτρα, πιο συστηματικά, και ιδίως επαγρύπνηση και ειδική καταστολή. Η προστασία των δασών ήταν ένας εκ των κυρίων λόγων που υπαγόρευσαν την ίδρυση του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ το 1991. Σε ένα κείμενο που έγραψα εκείνη περίπου την εποχή, ετόνιζα ότι:

Η Ελλάς βρίσκεται στα πρόθυρα της οικολογικής κρίσεως. Η εξαίσια φύση της – το λίκνο αθανάτου πνεύματος – είναι στο έλος αναξίας καταστροφής. Από τις κορυφές των ιερών βουνών έως τις έσχατες ακρογιαλιές του Αιγαίου γόος εξέρχεται από τα πνεύματα του Ελληνικού χώρου: Νύμφες και Αναδρυάδες, Τρίτωνες και Ναϊάδες, σάτυροι και Σειληνοί και αυτός ο μέγας Παν βοούν για την δήωση των εστιών των, χωρίς να εισακούονται από τους αθλίους βαναυσουργούς, που τις καταστρέφουν δίχως οίκτο και μεταμέλεια. Με εξαίρεση αραιών και ασθενών φωνών, η τραγωδία συντελείται γοργά συνοπτικά και σχεδόν αθόρυβα: οικοσυστήματα απορρυθμίζονται και αποδιοργανούνται από περιττά και κακότεχνα «έργα», βιότοποι καταστρέφονται, δάση καίγονται, λίμνες, θάλασσες και πεδιάδες ρυπαίνονται και νεκρούνται, νησιά και ακτές γίνονται χυδαίας εκμεταλλεύσεως και καταπατούνται από το σκυρόδεμα, το αισθητικό κάλλος του τοπίου προσβάλλεται βαναύσως και οι πολιτείες φθείρουν την υγεία των κατοίκων των με την αιθαλομίχλη της ατμόσφαιρας των και την αθλίαν δομήν των και οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται ειμή μόνον όταν πρόκειται να εμπλακούν για την διάθεση των τεραστίων όγκων των αποβλήτων των υπό τα οποία κινδυνεύουν να ταφούν.
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η πρώτη δικαστική υπόθεση στο Ε’ Τμήμα αφορούσε την αυθαίρετη διάνοιξη δασικού δρόμου.

Στο Ε» Τμήμα είχαμε ευρύτερα σχέδια για την επίλυση του προβλήματος της προστασίας των δασών και η συμμετοχή του Προέδρου του Τμήματος στην Διάσκεψη του Ρίου το 1992, είχε ως κύριο σκοπό την επιτόπια μελέτη των μεθόδων επιτηρήσεως και προστασίας των δασών του Αμαζονίου. Προσπαθήσαμε ευθύς αμέσως, με την συγκατάθεση και την συμμετοχή της Διοικήσεως, να μεταφέρουμε στην χώρα μας το σύστημα της συνεχούς επιτηρήσεως των δασών με τηλεπισκόπηση από δορυφόρο. Ετοιμάσαμε πλήρες νομοσχέδιο, που παραμένει έκτοτε (1993) στα συρτάρια του Υπουργείου Γεωργίας, από τα οποία, ως γνωστόν, εκρέουν ακατάσχετα δασοκτόνα νομοσχέδια.

Αλλά τα πράγματα είχαν ακόμα χειρότερη έκβαση, όταν το Δικαστήριο εσκλήρυνε τις θέσεις του για την υπεράσπιση των δασών, αφού εβεβαιώθη ότι η Κυβέρνηση δεν είχε σοβαρή πρόθεση να καταγράψει και να επιτηρήσει τα δάση. Μέσα στον ίδιο χρόνο που υπεβλήθη το νομοσχέδιο για την προστασία των δασών και δύο μόλις χρόνια μετά την ίδρυση του δικαστικού σχηματισμού του Ε’ Τμήματος, η Κυβέρνηση, σοβαρώς ενοχλημένη από την σταθερή στάση του Δικαστηρίου στα θέματα της προστασίας των δασών, και ιδίως από την ματαίωση της ιδρύσεως Πολυδύναμου Κέντρου σε έκταση 200 στρεμ. Δάσους της Πεντέλης, επεχείρησε με νόμο να διαμελίσει το ίδιο το Ε’ Τμήμα(!). Απέτυχεν, όμως, παταγωδώς, αφού το Ε’ Τμήμα αρνήθηκε να εφαρμόσει τον αντισυνταγματικό νόμο και η άρνησή του δικαιώθηκε από την Ολομέλεια του Δικαστηρίου. Έκτοτε, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα συνήγαγε το συμπέρασμα ότι πρέπει να μάθει να ζει με το Ε’ Τμήμα.

Από τις εξελίξεις αυτές, έγινε φανερό ότι, αν τον πόλεμο κατά των δασών άρχισαν πρώτα τα οικονομικά συμφέροντα, μικρά και μεγάλα, τον εσυνέχισαν ύστερα με την συμμαχία του πολιτικού συστήματος. Διότι, και κατά την διαδοχή των κομμάτων στην εξουσία που έγινε τον χρόνο εκείνο (1993), δεν παρατηρήθηκε καμία αλλαγή στην κυβερνητική πολιτική έναντι των δασών, παρά το σοσιαλιστικό λάβαρο της νέας κυβερνήσεως.

Η συμμαχία των κυβερνώντων με τα οικονομικά συμφέροντα, υφισταμένη εκ των πραγμάτων στο πελατειακό σύστημα της χώρας, συνίστατο ιδίως στην απροθυμία των εκάστοτε κυβερνώντων κομμάτων να χαρτογραφήσουν και απογράψουν το δασικό κεφάλαιο της χώρας. Προτιμούσαν να μονιμοποιήσουν το προσωρινό σύστημα της χορηγήσεως πιστοποιητικών δασών και δασικών εκτάσεων, που, συν τοις άλλοις, αποτελούσε και πηγή διαφθοράς στην Διοίκηση.

Μία άλλη μέθοδος υποστηρίξεως του πολέμου κατά των δασών από την κυβέρνηση, ήταν η νομοθετική αλλοίωση της εννοίας του δάσους. Υπήρξε, μάλιστα, ακόμη και νομοσχέδιο που ανέθετε τον ορισμό του δάσους σε απόφαση του Υπουργού Γεωργίας.

Στις μεθοδεύσεις αυτές, το Ε’ Τμήμα αντέταξε την άμυνα των δασών σε τρία επίπεδα:

Εν πρώτοις, αφήρεσε από τον νομοθέτη την δυνατότητα να αλλοιώνει τον ορισμό του δάσους αποφανθέν ότι το Σύνταγμα προστατεύει το δάσος υπό την επιστημονικήν έννοια που δίδει η δασική οικολογία – το Ελληνικό Σύνταγμα είναι το μόνο στον κόσμο που περιέχει τον ορισμόν αυτό σε ερμηνευτική δήλωση του άρθρου 24 του Συντάγματος.

Παραλλήλως το Ε’ Τμήμα επέβαλε στην Διοίκηση την υποχρέωση να καταρτίσει Δασολόγιο εντός ευλόγου χρόνου (1996), άλλως τα πιστοποιητικά δασών θα ακυρούντο άνευ άλλου τινός.

Τρίτον, το Ε’ Τμήμα ερμήνευσε συστατικώς και με μεγάλην αυστηρότητα τον κύκλο των περιπτώσεων στις οποίες είναι επιτρεπτή η μεταβολή του προορισμού των δασών. Πρακτικώς, αυτή, απαγορευμένη γενικώς, επιτρέπεται κατά την νομολογίαν αυτή, μόνο σε περιπτώσεις δημοσίου συμφέροντος σε επίπεδο εθνικής αμύνης και οικονομίας. Πρακτικώς, ο ομιλών τουλάχιστον, δεν έχει συναντήσει ούτε μία τέτοια περίπτωση.

Όπως εξελίσσετο, λοιπόν, ο πόλεμος των δασών, τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ για τους εχθρούς των δασών και οι ήττες τους στα δικαστήρια ήταν πολλές και βαριές. Η δυσάρεστη (για τους κυβερνώντες) κατάσταση αυτή τους εξώθησε στο απονενοημένο διάβημα να επιχειρήσουν την κατάργηση της δικαστικής προστασίας των δασών με την αναθεώρηση του άρθ. 24 του Συντάγματος και την επέμβαση στην οργάνωση λειτουργίας του ΣτΕ (1999-2001). Επρόκειτο για πρωτοφανές συνταγματικό πραξικόπημα των κομμάτων εξουσίας, τα οποία ενήργησαν από συμφώνου. Θα έλεγα ότι αυτή ήταν η γενική και τελική επίθεση κατά των δασών. Είχα τότε επισημάνει ότι η αναθεώρηση του άρθ. 24 του Συντάγματος προωθείτο ενώ στο συρτάρι του Υπουργείου Γεωργίας ήταν έτοιμο το δασοκτόνο νομοσχέδιο που δεν είχεν ευδοκιμήσει μέχρι τότε. Η τελική επίθεση κατά των δασών του πολιτικού και πελατειακού συστήματος της χώρας, άφησε άναυδο τον νομικό κόσμο εντός και εκτός της Ελλάδος.

Δυστυχώς για τους εχθρούς των και ευτυχώς για τα δάση και την χώρα, η τελική επίθεση απέτυχε παταγωδώς χάρις στην αυθόρμητη και καθολική αντίδραση του ελληνικού λαού. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα κατά την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος ήταν πρωτοφανές σε ολόκληρο τον κόσμο. Για πρώτη φορά, ο Ελληνικός λαός εξηγέρθη από την πλατειά βάση του, τις οικολογικές οργανώσεις, τους Δήμους, τα Σωματεία και τις άλλες ενώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, χωρίς καμία πολιτική καθοδήγηση και με μίαν έντονη κινητοποίηση, αξίωσε και επέτυχε την απόσυρση των δασοκτόνων αναθεωρητικών θέσεων. Οι εχθροί των δασών ανετράπησαν και εξαναγκάσθηκαν σε άτακτη υποχώρηση.

Πολλοί επίστευσαν τότε ότι ο πόλεμος ετελείωσε. Έκαναν λάθος. Δύο μόλις χρόνια μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος (2001) βγήκε από τα συρτάρια του Υπουργείου Γεωργίας το δασοκτόνο νομοσχέδιο, το οποίο μάλιστα, τη φορά αυτή, επιχειρεί να παραχαράξει τον ίδιο τον συνταγματικό ορισμό του δάσους.

Αλλά, κοινή γνώμη και λαός το υποδέχθησαν με την ίδια ετοιμότητα: Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι το κόμμα που το συνέταξε κατεψηφίσθη στις πρόσφατες εκλογές από ένα κόσμο αγανακτισμένο από τα σκάνδαλα κατά των δασών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνετο και η «Ντροπολογία Πάχτα».

Εξάλλου, η αμφισβήτηση της συνταγματικότητος του δασοκτόνου νόμου 3147/2003 ενώπιον του ΣτΕ από την Πανελλήνια Ένωση Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων και η όλως πρόσφατη 345/2004 απόφαση Επιτροπής Αναστολών του ΣτΕ, καταδεικνύουν ότι ο πόλεμος συνεχίζεται.

Αλλά, γιατί ο πόλεμος των δασών; Οι Έλληνες οφείλουν να γνωρίζουν τα αίτια και την φύση του πολέμου αυτού: Χάρις στις θυσίες των προγόνων μας, τα δάση μας είναι η Εθνική Κοινοκτησία. Το Κράτος οφείλει να τα διαχειρίζεται προς το κοινό συμφέρον και με την υπηρεσία των αφοσιωμένων δασικών υπαλλήλων. Αυτή είναι η αληθώς βιώσιμη διαχείριση των δασών χάριν ημών και των επομένων γενεών. Αυτή είναι η αληθώς βιώσιμη διαχείριση των δασών χάριν ημών και των επομένων γενεών. Αφ’ ής όμως η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. έφερε και εδώ το μικρόβιο της πλεονεξίας (που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «ανάπτυξη»), οι μολυσμένοι άρχισαν να βλέπουν τα δάση όχι ως πηγή ζωής, όπως, είναι, αλλά ως πηγή κέρδους. Εξ’ ού και η λυσσώδης επιμονή των να διαχωρίσουν τα περισσότερα, δηλ. τις δασικές εκτάσεις και να τις βαφτίσουν αλλιώς (χορτολίβαδα, φρυγανώδεις εκτάσεις κ.λ.π.), για να τις οικειοποιηθούν και να τις πωλήσουν επί κέρδει. Το ίδιο το κράτος, από φύλακας των δασών απεφάσισε να γίνει έμπορος των ή μεσίτης των.

Η νέα κυβέρνηση οφείλει:

• Να αξιολογήσει ορθώς τον πόλεμο των δασών, να αντλήσει τα διδάγματά της από την καταστροφή των περιαστικών δασών στον βωμό της κερδοσκοπίας της γης που έγινε και με εγκληματικές πράξεις ακόμα (εμπρησμούς).

• Να αποτρέψει την συνεχιζόμενη επιδρομή των οικονομικών συμφερόντων για την ανάπτυξη (πράγματι δε, καταστροφή) των ορεινών δασών.

• Να αποτρέψει, επίσης, τον επιχειρούμενο διαχωρισμό δασών και δασικών εκτάσεων για την παράδοση των τελευταίων στους ιδιώτες σφετεριστές των.

• Να κατανοήσει ότι η προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων δεν γίνεται χάριν της δασοκομίας, όπως δήθεν αφελώς αφήνει να διαφαίνεται ο τελευταίος δασοκτόνος νόμος. Τα δάση και οι δασικές εκτάσεις είναι σήμερα οι ρυθμιστές του οξυγόνου που αποπνέουμε, του νερού από το οποίον είμαστε φτιαγμένοι και του χώματος από το οποίο τρώμε. Πρόκειται, λοιπόν, για θέμα ζωής ή θανάτου και όχι νεωρομαντική φυσιολατρία.

Επίμετρον

Είναι βεβαίως θλιβερόν ότι ωρισμένοι Έλληνες, από το Έθνος που χρωστά το Πνεύμα και την Τέχνη του στην εξαίσια Ελληνική Φύση, έχουν εκπέσει σήμερα στην τάξιν οψίμων κερδοσκόπων, μιμητές των αδηφάγων ομολόγων των στην Δύση. Αυτοί και οι προστάτες των στο πολιτικό σύστημα οφείλουν να γνωρίζουν ότι δε θα επιτρέψουμε τον αφανισμό της Ελληνικής δασικής κληρονομιάς. Ο πόλεμος των δασών θα συνεχισθεί μέχρις εσχάτων.

Μιχ. Δεκλερής

ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ

oikipa.admin — Mon, 13 Mar 2006 15:55:04 +0000

τα ως τώρα χρησιμοποιούμενα πλαστικά χρειάζονται, κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών, εκατοντάδες χρόνια για να διαλυθούν σε απλούστερες ενώσεις, ενώ ο μεγάλος αριθμός απ’ αυτές που καταλήγει στη θάλασσα είναι παγίδα θανάτου για ψάρια, χελώνες και άλλα είδη διότι τις περνούν για τροφή, τις καταπίνουν και πεθαίνουν. Είναι επίσης πληγή για το θαλάσσιο βυθό γιατί τον σκεπάζουν και τον στερούν έτσι από τα είδη που ζουν εκεί. Για το αισθητικό πρόβλημα που προκαλούν πεταμένες, ας μη μιλήσουμε καθόλου.

Στο ρεπορτάζ του ΑΠΕ, που ακολουθεί, αναφέρονται λεπτομέρειες για τη μεγάλη αυτή γαλλική τεχνολογική επιτυχία, η οποία ελπίζουμε να προωθηθεί και με νομοθετικά μέτρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Τις δυνάμεις τους ένωσαν 12 γαλλικές βιομηχανίες, προκειμένου να κατασκευάσουν μια πλαστική σακούλα "περιορισμένης διάρκειας ζωής", η οποία ονομάζεται Neosac, με σκοπό να απαντήσουν έτσι στις επικρίσεις για την εκτεταμένη ρύπανση του περιβάλλοντος, που προκαλούν οι πλαστικές σακούλες.

Η σύνθεση της Neosac συνδυάζει το πολυαιθυλένιο (PE) με μια πρόσθετη ύλη, που επιτρέπει τη μετατροπή του πολυαιθυλενίου σε υλικό, που διασπάται στη φύση. Η Neosac έχει τη δυνατότητα να διασπάται πλήρως, αν βρεθεί ελεύθερη στη φύση, καθώς το φως, το οξυγόνο και η ζέστη την υποβάλλουν σε μία φωτοχημική διαδικασία, που επιφέρει τη διάσπασή της. Όπως διαβεβαιώνει ο Ζακ Λεμέρ, ο οποίος διηύθυνε τις έρευνες του Εθνικού Κέντρου Αποτίμησης και Φωτοπροστασίας του Κλερμόν Φεράν "η διαδικασία διάλυσης δεν παράγει παρά νερό, CO2 και βιομάζα, άρα καμία ουσία, που να ρυπαίνει το έδαφος και να επηρεάζει την ανάπτυξη των φυτών και την πανίδα". Όταν φυλάσσεται μακριά από το φυσικό φως, χρειάζεται από ένα μέχρι τρία χρόνια για να αποσυντεθεί, σε βαθμό, που δεν είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

Το νέο οικολογικό προϊόν κοστίζει 25%-30% περισσότερο από την κλασική πλαστική σακούλα και η κυκλοφορία του στη Γαλλία έχει ήδη αρχίσει από καταστήματα και μεγάλα εμπορικά κέντρα.

ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΤΑ

oikipa.admin — Mon, 13 Mar 2006 15:53:00 +0000

● Προστατέψτε τις φωλιές των πουλιών.

● Μην κάνετε αγώνες πάνω στους αμμόλοφους.

● Καθίστε στο δάσος, παίξτε, αλλά μην το καταστρέφετε.

● Μην πετάτε τσιγάρα στο δάσος γιατί μπορεί να πιάσει φωτιά.

● Μην πετάτε σκουπίδια στην παραλία, γι’ αυτό υπάρχουν οι κάδοι.

● Αγαπάτε τα πουλιά, απολαύστε το κελάηδημά τους και μην τα σκοτώνετε.

● Μυρίζετε τα λουλούδια αλλά μην τα κόβετε.

● Γνωρίστε, παρατηρήστε και προστατέψτε τα σπάνια φυτά.

● Να θυμάστε ότι απαγορεύονται:

1. ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

2. ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΑΜΜΟ

3. ΝΑ ΑΝΑΒΕΤΕ ΦΩΤΙΑ

ΝΑ ΚΟΒΕΤΕ ΔΕΝΤΡΑ

ΚΑΙ ΖΗΣΑΝ ΟΙ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ ΚΑΛΑ…

oikipa.admin — Mon, 13 Mar 2006 15:51:05 +0000

Άμεση και αποτελεσματική ήταν η αντίδραση της ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ., η οποία τόσο με γραπτό κείμενο όσο και με προσωπική παρέμβαση του μέλους της Θ. Κουτρούμπα επεσήμανε την απαράδεκτη προσπάθεια εξόντωσης ενός φυσικού πληθυσμού ζώων όπως οι αλεπούδες με τόσο σημαντικό ρόλοι στα αγροτικά οικοσυστήματα.

Τελικά το Νομ. Συμβούλιο απέρριψε το αίτημα.

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια την ανακοίνωση της ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ για το παραπάνω θέμα:

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ

Η αλεπού είναι ένα ζώο πολύ γνωστό σαν είδος στη χώρα μας. Όσο όμως γνωστή είναι ή αλεπού τόσο άγνωστος είναι ο ρόλος και η σημασία της στη διατήρηση της ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ

Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε μέσα απ’ τα παραμύθια της γιαγιάς για την… «πονηρή αλεπού που μπαίνει στο κοτέτσι και πνίγει τις κότες» Μεγαλώνουμε δυστυχώς με αυτές τις ιδέες και φτάνουμε σήμερα στο φαινόμενο όταν ρωτήσουμε ενήλικες ακόμη τι τρώει η αλεπού να μας απαντούν: κότες!!!

Και δεν αναρωτήθηκε κανείς αφού υπάρχουν αλεπούδες -οι περισσότερες-που ζουν μακριά από χωριά, σε κάμπους και βουνά όπου δεν υπάρχουν κότες, αυτές τι τρώνε;

ΕΠΙΚΗΡΥΞΗ ΚΑΙ ΑΜΟΙΒΗ

Έτσι μ’ αυτή την αντίληψη και χωρίς καμιά έρευνα πάνω στο θέμα η αλεπού ήταν για πολλά χρόνια επικηρυγμένη στη χώρα μας από τα τέλη της δεκαετίας του 40 σαν επιβλαβές με προσφερόμενη αμοιβή από την πολιτεία..

Ένα άλλο γεγονός που δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο είναι ότι κάθε δέρμα αλεπούς σαν γουναρικό άξιζε αρκετά χρήματα Απ’ τα παραπάνω γίνεται πλέον φανερό ότι το ΚΙΝΗΤΡΟ για τη διάδοση της ιδέας της «επιβλαβούς αλεπούς» ήταν η εξασφάλιση εύκολων χρημάτων από μερικούς, ενώ η ζημιά της στα κοτέτσια και τ’ άγρια ζώα ήταν το ΠΡΟΣΧΗΜΑ.

Η επικήρυξη της αλεπούς σταμάτησε αλλά με θλίψη διαπιστώνουμε πως το θέμα επανέρχεται χωρίς κανένα επιστημονικά τεκμηριωμένο λόγο.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ

Για να εξακριβωθεί λοιπόν αν είναι σωστή η αντίληψη που επικρατούσε ότι δηλαδή η αλεπού είναι επιβλαβής, το εργαστήριο θηραματοπονίας του τμήματος Δασολογίας και φυσικού περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ανέλαβε την πραγματοποίηση σχετικής έρευνας.

Με βάση λοιπόν τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από την ανάλυση του στομαχικού περιεχομένου 200 περίπου αλεπούδων από όλη την Ελλάδα και τις 4 εποχές του χρόνου, προέκυψε σαν τελικό συμπέρασμα ότι: Η αλεπού είναι οικολογικά ωφέλιμη και ότι πρέπει να σταματήσει η επικήρυξη της. Η έρευνα λοιπόν αυτή έδειξε ότι το μεγαλύτερο και συχνότερο μέρος της τροφής της αποτελούν τα ποντίκια και δευτερευόντως οι σαύρες, τα φίδια, τα σκαθάρια, οι ακρίδες, πολλά είδη φρούτων, και πτώματα ή υπολείμματα διαφόρων ζώων. Στο διαιτολόγιο της αλεπούς περιλαμβάνονται ελάχιστα θηραματικά είδη με αμελητέα συχνότητα. (Θανάσης Σφουγγάρης Δασολόγος – Περιοδικό «η φύσις» Μάρτιος 1988)

Είναι φανερό ότι ενώ κάθε χρόνο σκοτώνονταν χιλιάδες αλεπούδες εν τούτοις τα θηρευόμενα ζώα της χώρας μας δεν αυξάνονταν αλλά αντίθετα μειώνονταν, γεγονός που φανερώνει ότι άλλα ήταν τα αίτια αυτής της μείωσης

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΚΙΩΝ

Είναι γνωστό ότι οι αγρότες μας σε πολλές περιοχές έχουν σοβαρά προβλήματα στις καλλιέργειες τους από τους μεγάλους πληθυσμούς ποντικιών. Στο παρελθόν τόσο ο γειτονικός μας νομός Ηλείας όσο και άλλοι νομοί (Λαρίσης κλπ) έχουν κηρυχτεί αρουραιόπληκτοι Για την μείωση των ζημιών αυτών χρησιμοποιούνται μεγάλες ποσότητες δηλητηριασμένου σιταριού και άλλων φαρμάκων, για την καταπολέμηση τους. Το αποτέλεσμα είναι οι χιλιάδες πουλιά (σιταρήθρες κλπ) να δηλητηριάζονται από το σιτάρι. Έτσι ο σκοπός της καταπολέμησης δεν πετυχαίνεται, τα ποντίκια πολλαπλασιάζονται συνεχώς και χιλιάδες πουλιά εξολοθρεύονται άδικα.

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της έρευνας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μια αλεπού μπορεί να προκαλέσει την εξαφάνιση 5.500 ποντικιών περίπου το χρόνο.

Σε τι λοιπόν ωφελεί το δηλητηριασμένο σιτάρι όταν σ’ ένα κάμπο υπάρχουν 10 αλεπούδες;

Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ

Για την περίπτωση της Αχαΐας από καμιά επιστημονική έρευνα δεν προκύπτει η φημολογούμενη ραγδαία αύξηση του πληθυσμού της αλεπούς στο νομό που να δικαιολογεί την επέμβαση του ανθρώπου σ΄ ένα φυσικό πληθυσμό ο οποίος έχει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων.

Το πανεπιστήμιο της πόλης μας θα μπορούσε υπεύθυνα και με επιστημονική πληρότητα να αναλάβει τη μελέτη του θέματος και αν όντως προκύπτει πρόβλημα υπερπληθυσμού του συγκεκριμένου είδους, αυτό να προτείνει τον τρόπο της διαχείρισής του. Σε κάθε άλλη περίπτωση ενδέχεται να υπάρξουν δυσμενέστερες επιπτώσεις στην ύπαιθρο του νομού απ’ αυτές που η συγκεκριμένη ενέργεια προσπαθεί να επιλύσει.

Θωμάς Κουτρούμπας, Βιολόγος

ΦΥΤΟΦΑΡΜΑΚΑ

oikipa.admin — Mon, 13 Mar 2006 15:46:42 +0000

• Στάσεις ζωής και πολιτιστικά πρότυπα που οδηγούν στη χρήση των φυτοφαρμάκων- Εισηγητής Γιώργος Κανέλλης Μέλος της ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ

• Υπολείμματα φυτοφαρμάκων στα τρόφιμα : Διαδικασίες καθορισμού ανώτατων επιτρεπτών ορίων και εκτίμηση της επικινδυνότητας στον καταναλωτή- Εισηγητές Δρ. Μιχάλης Καστανιάς Γεωπόνος του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων στο τμήμα γεωργικών φαρμάκων & Δρ. Κυριακή Μαχαίρα- Χημικός Τοξικολόγος Βιολόγος, ερευνήτρια στο Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο

• Πρόληψη και μέτρα προστασίας από τα φυτοφάρμακα- Εισηγητής Δρ. Παναγιώτης Γκινόπουλος Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας προληπτικής ογκολογίας & Δ/ντης του Γ.Κ. Νοσοκομείου Πατρών ‘Ο Άγιος Ανδρέας’ και

• Τα βιολογικά τρόφιμα και η δυναμική τους- Εισηγητής Γεράσιμος Καραντινός Γεωπόνος της Ομοσπονδίας Ενώσεων Βιοκαλλιεργητών Ελλάδας.

Οι εισηγήσεις των ομιλητών έχουν παρατεθεί στις επόμενες σελίδες , θα ήταν όμως γόνιμο να κάνουμε μια σύνοψη και να ρίξουμε λίγο φως σε κάποια σημεία που συζητήθηκαν στην ημερίδα και τα οποία αξίζει να τα θυμόμαστε. Ας ξεκινήσουμε με την αποξένωση του ανθρώπου από τα προϊόντα τα οποία καταναλώνει. Ο σημερινός καταναλωτής αγοράζει χωρίς να γνωρίζει που, πως και ποια είναι η φυσιολογική εποχή παραγωγής των προϊόντων που καταναλώνει ή ποια είναι η φυσιολογική μορφολογία του, μέγεθος ή γεύση. Το αποτέλεσμα είναι ορμόνες, ζιζανιοκτόνα και εντομοκτόνα και να το προϊόν καλογυαλισμένο και άφθονο όλες τις εποχές. Ποιο είναι όμως το τίμημα του να έχουμε ότι θέλουμε όποτε το θέλουμε;

Οι επιπτώσεις της συμβατικής γεωργίας είναι λίγο πολύ γνωστές σε όλους μας. Θα περιοριστώ λοιπόν σε μια απλή αναφορά των κυριότερων που έχουν ως εξής:

• κατάλοιπα των φυτοφαρμάκων στην τροφή, το νερό και το έδαφος

• δυσμενείς επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία του καταναλωτή και προπάντων του αγρότη

• απώλεια και μόλυνση χλωρίδας και πανίδας και

• μόλυνση επιφανειακών και υπόγειων υδάτων, συμπεριλαμβανομένης της θαλάσσιας μόλυνσης

Για τα υπολείμματα των φυτοφαρμάκων στα τρόφιμα μας μίλησε ο Δρ. Καστανιάς, ο οποίος ήταν καθησυχαστικός υποστηρίζοντας ότι ο Έλληνας καταναλωτής βάση των μετρήσεων είναι ασφαλής από τα προϊόντα που καταναλώνει. Το 2002 η Ελλάδα ήταν στη δεύτερη καλύτερη θέση με μόνο 3.6% υπολειμμάτων στα προϊόντα μας. Τόνισε ότι στη χώρα μας διενεργούνται κατά έτος περισσότερες από 2000 δειγματοληπτικές αναλύσεις σε εγχώρια, εισαγόμενα, νωπά ή κατεψυγμένα προϊόντα και ότι ο αριθμός αυτός είναι από τους υψηλότερους μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε. Όμως, όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε από τον κ. Καραντινό τα φυτοφάρμακα δεν είναι μόνο στο πιάτο μας αλλά και στο ποτήρι μας όταν θα πιούμε το νερό το οποίο έχει μολυνθεί από τα νιτρικά λιπάσματα, τα οποία ούτε ανιχνεύσιμα είναι σε κανένα τελικό προϊόν, αλλά επιπλέον συσσωρεύονται στον υδάτινο φορέα.

Όσον αφορά την ανθρώπινη υγεία , διόλου ευχάριστα στοιχεία δόθηκαν από τον Δρ. Γκινόπουλο και τον κ. Καραντινό. O Δρ. Γκινόπουλος ανέφερε στοιχεία που δείχνουν υψηλή θνησιμότητα από καρκίνο στους γεωργικούς πληθυσμούς που έρχονται σε αντίθεση με τα χαμηλότερα επίπεδα θνησιμότητας στο αστικό περιβάλλον. Ο κ. Καραντινός, ο οποίος εναντιώθηκε στην άποψη του κ.Καστανιά περί ασφάλειας των τροφίμων, έδωσε στοιχεία ανέκδοτα όπως το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας του χωριού Κατοχής Αιτωλ/νιας όπου 1 στους 4 αγρότες πεθαίνει από καρκίνο.

Την απάντηση σε όλα αυτά τα προβλήματα που απορρέουν από τη συμβατική γεωργία και τα φυτοφάρμακα την δίνει η βιολογική γεωργία. Τα βιολογικά προϊόντα είναι τα πλέον ασφαλή, όχι μόνο γιατί αποφεύγουμε την έκθεση των γεωργών στα φυτοφάρμακα και την καταστροφή του περιβάλλοντος, άλλα και γιατί είναι τα πλέον ελεγχόμενα τρόφιμα παγκοσμίως. Οι έλεγχοι ξεκινούν από τη έναρξη της παραγωγής σε όλες τις βιολογικές καλλιέργειες και φτάνουν μέχρι πριν τα προϊόντα μπουν στο ράφι, σε αντίθεση με τον έλεγχο στην συμβατική γεωργία που στηρίζεται μόνο σε κάποια δείγματα. Σύμφωνα με ελέγχους που έγιναν από το Αριστοτέλειο Παν/μιο Θες/νικης κανένα βιολογικό φρούτο και λαχανικό δεν βρέθηκε να έχει υπολείμματα φυτοφαρμάκων. Ανεπιφύλακτα λοιπόν μπορούμε να καταλήξουμε στο ότι τα βιολογικά προϊόντα είναι η σοβαρότερη πρόταση στον καταναλωτή. Δυστυχώς προς το παρόν μόνο το 1% των καλλιεργειών είναι βιολογικά , είναι όμως αισιόδοξο το ότι το ποσοστό αυτό ανεβαίνει συνεχώς.

Όσο αφορά την ακρίβεια των βιολογικών προϊόντων, η άποψη μιας κυρίας <<πληρώνω βέβαια κάτι παραπάνω αλλά θα τα γλιτώσω από τους γιατρούς>> είναι αποστομωτική. Ο κ. Τσούκαλης (Νομαρχιακός σύμβουλος) πρόσθεσε ότι η μεγάλη τιμή των βιολογικών είναι ένας μύθος που οφείλεται σε μια στρέβλωση όλου του παραγωγικού ιστού στην Ελλάδα είναι αυτό που λέμε περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος, στο οποίο δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι ενσωματωμένο. Αν ενσωματωθεί, ίσως τα συμβατικά προϊόντα να είναι πιο ακριβά από τα βιολογικά. Όπως το έθεσε ο κ. Παπαχριστόπουλος (βιοκαλλιεργητής) τα συμβατικά προϊόντα έχουν τοπικό κόστος. Η απεριόριστη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων όπου επιβαρύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, τη γη μας και το περιβάλλον μας αναγκάζει το κράτος να χαλάει χρήματα για την επίλυση αυτών των προβλημάτων, καθώς και τις ιατρικές υπηρεσίες να παρεμβαίνουν ανεβάζοντας το κόστος της περίθαλψης και υγείας.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω κάποιες αξιόλογες παρατηρήσεις και προτάσεις που έγιναν από κάποιους παρευρισκόμενους. Καταρχήν, ο κ. Τσούκαλης κατέληξε στο ότι είναι πολιτική επιλογή να μην προωθηθεί η βιολογική γεωργία στην Ελλάδα και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ευνοούνται τα μεταλλαγμένα αντί των βιολογικών. Ο κ. Ζαφειρόπουλος (εκπρόσωπος του Συλλόγου Βιοκαλλιεργητών Αχαϊας) με τη σειρά του πρότεινε την δημιουργία μιας αγοράς βιολογικών προϊόντων, σαν και αυτές που υπάρχουν στην Αθήνα, Θες/νίκη κ.τ.λ., όπου οι ίδιοι οι παραγωγοί θα προσφέρουν τα προϊόντα τους στους καταναλωτές. Αυτή η αγορά ,είπε, θα πρέπει να λειτουργεί με κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή να συμμετέχουν φορείς όπως η ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ ή ο Σύλλογος Καταναλωτών. Εξέφρασε τη λύπη του για την αντιμετώπιση που βρήκε η πρόταση αυτή από τη Δημαρχία, η οποία παρόλο που θεωρητικά τους ενθάρρυνε, για διάφορους νομικούς λόγους κ.τ.λ. δεν μπορούσε να πάρει το πολιτικό ρίσκο.

Ανακεφαλαιώνοντας, η ημερίδα αυτή κατάφερε να προβληματίσει τους παρευρισκόμενους για τα προϊόντα που καταναλώνουν, καθώς επίσης να ρίξει φως στο καυτό θέμα του ελέγχου των τροφίμων που φτάνουν στο πιάτο μας. Σε μια εποχή όπου κάποια από τα υποτιθέμενα υγιεινά προϊόντα, όπως το γιαούρτι, το μέλι και οι ξηροί καρποί, αποδεικνύονται επικίνδυνα για την υγεία μας και λόγω ελλιπών ελέγχων φτάνουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ, ο καταναλωτής φαίνεται τελικά ότι είναι τελείως απροστάτευτος. Σε αυτό φέρουν μεγάλη ευθύνη οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς, αλλά και εμείς οι ίδιοι που καταναλώνουμε απερίσκεπτα ότι μας προσφέρεται και πέφτουμε έτσι θύματα κάποιων κερδοσκοπικών εταιρειών.

Ίσως επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε μόνο το περιτύλιγμα του προϊόντος και να ασχοληθούμε λίγο και με το περιεχόμενο. Όπως σοφά ειπώθηκε από τον κ. Παπαχριστόπουλο, τα τρόφιμα δεν είναι ούτε ρούχα, ούτε κοσμήματα για να τα επιλέγουμε με γνώμονα την εμφάνισή τους. Η επιλογή τους πρέπει να γίνεται με μοναδικό κριτήριο το κατά πόσον κάνουν καλό στην υγεία μας και στην υγεία των παιδιών μας.